به گزارش خبرگزاری حوزه، طرح دوگانههای کاذب و القای انتخاب اجباری میان مؤلفههای پیشرفت، از خطرناکترین ابزارهای جنگ شناختی برای تضعیف انسجام ملی است که جمعی از کارشناسان در مرکز مطالعات و پاسخگویی به شبهات، در ویژهنامه «حماسه» به واکاوی و پاسخ به آن پرداختهاند.
شبهه:
چرا همیشه ما میبایست برای به دست آوردن منافع خود بین دو امر متضاد قرار بگیریم؟، موشک یا معیشت، مقاومت یا زندگی، میدان یا دیپلماسی؟
* دوگانههایی که واقعیت را به انتخابی اجباری تبدیل میکنند
موشک یا معیشت، مقاومت یا زندگی حجاب یا امنیت میدان یا دیپلماسی، مذاکره یا جنگ و حتی میدان یا هیئت اینها نمونه هایی از دوگانه هایی هستند که گاه با شدت و ضعف متفاوت در فضای سیاسی و رسانه ای کشور مطرح می شوند. هر کدام از این موضوعات می توانند زمینه بحث نقد و مطالبه گری باشند، اما مسئله از جایی آغاز می شود که دو موضوع قابل جمع در برابر یکدیگر قرار می گیرند و چنین القا می شود که پیشرفت در یک عرصه مستلزم عقب نشینی در عرصه ای دیگر است.
آیا واقعاً باید میان قدرت دفاعی و رفاه اقتصادی یکی را انتخاب کرد؟ آیا مقاومت به معنای نادیده گرفتن معیشت مردم است؟ آیا مسئولین باید میان دیپلماسی یا میدانی کی را انتخاب کنند؟ و آیا حضور در هیئت و میدان داری قابل جمع نیستند؟
واقعیت آن است که بسیاری از این مسائل نه در تقابل با یکدیگر، بلکه در امتداد و تکمیل یکدیگر معنا پیدا می کنند. کشور به اقتصاد قدرتمند، دفاع بازدارنده دیپلماسی هوشمندانه امنیت پایدار سرمایه اجتماعی و حیات معنوی نیاز دارد. مسئله اصلی انتخاب میان این مؤلفه ها نیست؛ بلکه یافتن نسبت صحیح و مدیریت هوشمندانه میان آنهاست.
یکی از پیچیده ترین شیوه های ضربه زدن به کشور نه حمله نظامی و تحریم اقتصادی است؛ بلکه ایجاد شکاف در ذهن و تغییر صورت بندی مسائل درافکار عمومی است. دشمن چون می داند نظام اسلامی برخوردار از سرمایه اجتماعی است برای تضعیف این قدرت پیش از هر چیز انسجام درونی جامعه را هدف می گیرد.
دشمنان نظام اسلامی آگاهانه و با برنامه ریزی برخی سیاسیون داخلی برای رقابت های جناحی و کسب منافع کوتاه مدت و برخی چهره های فرهنگی با ساده اندیشی و هیجان زدگی باعث تولید چنین دوگانه هایی می شوند که بازنمایی آن ها به گونه ای است که گویی جامعه ناگزیر است یکی را انتخاب کند و دیگری را کنار بگذارد دستگاه تبلیغاتی و امپراتوری رسانه ای دشمن با برجسته سازی تقطیع تکرار و جهت دهی به این گزاره ها آنها را به موضوعات اصلی افکار عمومی تبدیل می کند.
* جنگ شناختی؛ وقتی دشمن برداشت جامعه از واقعیت را هدف میگیرد.
اینجاست که جنگ شناختی معنا پیدا می کند. در جنگ شناختی، دشمن لزوما به دنبال تغییر واقعیت نیست؛ او می کوشد برداشت جامعه از واقعیت را تغییر دهد. مسئله را جابه جا کند اولویت ها را مخدوش سازد اعتماد عمومی را فرسایش دهد و کاری می کند که مردم و حتی برخی تصمیم گیران مسائل کشور را از دریچه ای نادرست ببینند.
حاصل چنین فرایندی خطای محاسباتی است؛ خطایی که ممکن است یک مسئول را در تصمیم گیری راهبردی به اشتباه بیندازد و افکار عمومی را به جای مطالبه هم افزایی درگیر صف بندی های فرساینده کند. در این میان ساده انگاری برخی چهره های شناخته شده و سیاسی نیز می تواند به این فرایند شتاب ببخشد.
* مرز میان نقد سازنده و تخریب سرمایه اجتماعی
هر سخن پر مخاطبی الزاما سخن دقیقی نیست و هر موضع گیری جنجالی، نشانه شجاعت و صراحت نیست. گاهی یک جمله نسنجیده خوراک چند ماهه رسانه هایی می شود که مأموریتشان تبدیل اختلاف نظر به اختلاف هویتی است. نقد ضروری است مطالبه گری حق مردم است و هیچ کس نباید به بهانه وحدت از پاسخ گویی و اصلاح خطاها فرار کند؛ اما نقد با تخریب سرمایه اجتماعی و مطالبه گری با دمیدن در آتش دو قطبی سازی تفاوتی اساسی دارد.
قرآن کریم در آیه ۴۶ سوره انفال یک هشدار راهبردی و همیشگی صادر می کند:
وَلا تَنَازَعُوا فَتَشَلُوا وَتَذْهَبَ ریحکُم
با یکدیگر نزاع نکنید که سست می شوید و قدرت و هیبت شما از میان می رود. این آیه صرفا توصیه ای اخلاقی برای خوش رفتاری نیست؛ بلکه بیان یک قاعده مهم در حفظ قدرت و اقتدار جمعی است. اختلاف اگر به تنازع تبدیل شود توان ملی را مستهلک می کند و فرصت را در اختیار دشمن قرار می دهد. نباید فراموش کرد که سیاست شناخته شده تفرقه بینداز و حکومت کن دقیقاً بر بر همین نقطه ضعف جوامع تکیه دارد. دشمن برای غلبه بر یک ملت همیشه نیازمند شکست دادن آن در میدان نبرد نیست؛ گاهی کافی است کاری کند که اعضای آن ملت انرژی و توان خود را صرف تقابل با یکدیگر کنند.
مسئله ایران انتخاب میان موشک و معیشت مقاومت و زندگی میدان و دیپلماسی یا هیئت و میدان نیست مسئله ساختن ایرانی است که در همه این عرصه ها توانمند مستقل برخوردار و مقتدر باشد.
و این همان نقطه ای است که باید در برابر تمام دوگانه های وحدت سوز با صدای بلند از آن دفاع کرد: اختلاف نظر طبیعی است، اما تضعیف انسجام ملی نه حق ماست و نه به سود آینده ایران.










نظر شما